Deze week werd ik daar opnieuw aan herinnerd.
Ik deelde iets persoonlijks. Niet omdat ik daar uren over had nagedacht of omdat ik een bepaalde reactie wilde uitlokken. Gewoon omdat het op dat moment goed voelde. Wat daarna gebeurde, verraste me.
Mijn inbox liep vol met berichten van mensen die zich herkenden. Mensen die ik jaren niet had gesproken. Mensen waarvan ik niet wist dat ze met dezelfde twijfels, onzekerheden of veranderingen bezig waren. (Waarom verandering zo moeilijk voelt, lees je hier). Sommige berichten waren kort. Andere waren verrassend open. Alsof mensen soms alleen maar even toestemming nodig hebben om eerlijk te vertellen wat er werkelijk speelt.
Dat blijft bijzonder.
Van buiten lijkt alles vaak prima
Als je naar buiten kijkt, lijkt het namelijk alsof iedereen zijn leven behoorlijk op orde heeft. We gaan naar ons werk. We sporten een paar keer per week. We drinken koffie met vrienden. We plaatsen af en toe een leuke foto op social media. We lachen op verjaardagen. We vertellen dat het goed gaat als iemand vraagt hoe het met ons is.
Ondertussen worstelen veel mensen met vragen die niemand ziet. Doe ik het wel goed? Zit ik nog op de juiste plek? Waarom voelt dit niet zoals ik had verwacht? Moet ik doorzetten of juist rust nemen? Ben ik de enige die hier moeite mee heeft?
Misschien is dat wel één van de grootste misverstanden van deze tijd. We denken dat we uniek zijn in onze onzekerheid. Terwijl bijna iedereen ermee rondloopt. Niet altijd zichtbaar of groot. Maar wel aanwezig.
Achter bijna iedere voordeur speelt iets
Dat zie ik ook terug in de praktijk. Mensen komen vaak binnen met een klacht waarvan ze denken dat ze die alleen dragen. Ze denken dat andere mensen meer energie hebben. Beter omgaan met stress. Meer discipline hebben. Minder twijfelen. Meer richting voelen in hun leven.
Totdat ze ontdekken dat heel veel anderen precies dezelfde dingen ervaren. Niet precies hetzelfde verhaal. Niet precies dezelfde omstandigheden. Maar wel dezelfde twijfel. Dezelfde angst. Dezelfde onzekerheid. Hetzelfde gevoel van vastlopen.
Soms denk ik dat we massaal onderschatten hoeveel mensen zich weleens verloren voelen. Niet omdat er iets mis met ze is, maar omdat het leven nu eenmaal niet zo overzichtelijk is als we graag zouden willen.
Een relatie verandert. Een baan verandert. Je lichaam verandert. Je dromen veranderen. Jij verandert. En toch verwachten we vaak van onszelf dat we overal direct een antwoord op hebben.
Niemand weet het allemaal
Misschien zijn we ergens onderweg het idee gaan geloven dat volwassen worden betekent dat je alles begrijpt. Dat er een moment komt waarop je precies weet wat je wilt. Dat je nooit meer twijfelt. Dat je altijd de juiste keuze maakt.
Hoe ouder ik word, hoe minder ik dat geloof.
Ik denk juist dat de meeste mensen maar wat doen. Niet op een negatieve manier. Maar op een menselijke manier. We proberen iets. We maken fouten. We leren iets. We sturen bij. En vervolgens doen we alsof dat altijd het plan was.
Misschien is dat ook helemaal niet erg. Misschien hoeven we niet voortdurend op zoek naar zekerheid maar mogen we juist gewoon accepteren dat een groot deel van het leven zich afspeelt in het gebied tussen weten en niet weten.
Kwetsbaarheid is geen zwakte
Wat me misschien nog wel het meest opviel aan alle reacties die ik kreeg, was hoeveel opluchting er ontstond zodra mensen merkten dat ze niet alleen waren.
Dat iemand anders ook twijfelt. Dat iemand anders ook bang is. Dat iemand anders ook weleens wakker ligt. Dat iemand anders ook niet altijd weet welke kant hij op moet.
Juist op dat moment ontstaat verbinding. Niet wanneer we laten zien hoe goed alles gaat. Maar wanneer we eerlijk durven zijn over wat we lastig vinden.
Dat we daardoor dus niet zo hard ons best hoeven te doen om de versie van onszelf te laten zien die alles onder controle heeft. Misschien hebben we veel meer aan de versie die af en toe toegeeft dat ze het ook niet altijd weet. De versie die hulp vraagt. De versie die twijfelt. De versie die mens is.
Je bent waarschijnlijk minder alleen dan je denkt
Als deze week mij iets heeft geleerd, dan is het dat we veel minder alleen zijn dan we denken.
Vrijwel iedereen draagt iets mee wat je niet ziet. Vrijwel iedereen twijfelt weleens aan zichzelf. Vrijwel iedereen vraagt zich af en toe af of hij wel op de juiste weg zit. En vrijwel iedereen denkt op sommige momenten dat hij de enige is.
Dat is hij niet.
En jij waarschijnlijk ook niet.
