Er is een groep mensen waarbij het eigenlijk nooit echt misgaat.
Ze functioneren. Ze werken. Ze sporten. Ze eten redelijk gezond. Ze hebben inzicht in hun lichaam en weten vaak prima wat stress met ze doet. Misschien hebben ze al trajecten gevolgd, boeken gelezen of meerdere therapeuten gezien.
En toch klopt het niet helemaal en blijven ze last houden van vage klachten, chronische pijntjes of een gevoel van onrust. “Ik heb alles maar waarom voel ik me zo?”.
De pest is: Het zit eigenlijk nooit in één duidelijke klacht. Het zit in hoe hun lichaam voelt. Sneller moe dan vroeger. Minder herstel na inspanning. Slechter slapen zonder dat daar een duidelijke reden voor is of een ademhaling die altijd een beetje hoog blijft, alsof hij nooit echt tot rust komt.
Het is niet heftig genoeg om alarm te slaan.
Maar ook niet goed genoeg om te negeren.
En jammer genoeg blijven daar veel mensen hangen, nemen genoegen met wat is, zonder te weten dat het echt beter kan.
Je blijft verbeteren, maar het systeem verandert niet
Wat ik vaak zie, is dat mensen blijven zoeken naar verbetering in losse onderdelen van hun leven.
Ze gaan nog iets gezonder eten, biologisch bijvoorbeeld. Of nemen een abonnement bij de sportschool zodat ze serieuzer kunnen trainen. Ze nemen een cursus “Beter je grenzen bewaken”. Misschien doen ze ademhalingsoefeningen of proberen ze bewuster te ontspannen door middel van een yogalesje, om vervolgens weer scheldend voor het stoplicht te staan.
Dat zijn allemaal logische stappen alleen verandert er onder de oppervlakte weinig. Je kunt namelijk op één vlak vooruitgang boeken, terwijl je lichaam op een ander vlak blijft trekken. Iemand kan sterker worden, maar ondertussen slechter herstellen. Iemand kan rustiger proberen te leven, terwijl zijn ademhaling continu onrustig blijft. Iemand kan alles “goed doen”, en zich alsnog opgejaagd voelen zonder precies te weten waarom.
Het voelt alsof je bezig bent, maar nergens echt doorheen breekt.
Het lichaam werkt niet in losse stukjes
De meeste mensen (ook zorgverleners!) kijken naar hun klachten alsof ze op zichzelf staan.
Slaap is een ding op zich. Stress zit in je hoofd.
Ademhaling is iets wat je af en toe even bewust moet doen.
Beweging gaat over spieren en gewrichten. Last van je knie? Die gaan we behandelen!
Maar zo werkt je lichaam niet.
Alles beïnvloedt elkaar, de hele dag door. Je ademhaling heeft direct invloed op je zenuwstelsel. Je zenuwstelsel bepaalt hoe diep je slaapt en hoe goed je herstelt. Dat herstel zie je weer terug in je energie, je belastbaarheid en je immuunsysteem. En hoe je beweegt bepaalt waar spanning zich opbouwt of juist kan verdwijnen.
Het is één geheel. Zolang dat geheel niet klopt, blijf je compenseren. En dat voel je. Soms letterlijk in meer spierspanning, vage pijntjes die niet weggaan, een spanning in je lijf.
Je spieren maken bewegingen in de gewrichten, maar moeten daarvoor wel de juiste ruimte hebben. Je moet dus voorwaarden scheppen voor herstel.
→ Lees hier meer over beweging.
Je lichaam doet wat het heeft geleerd
Wat vaak nog extra onderschat wordt, is hoe slim het lichaam zich aanpast.
Als je jarenlang hebt geleefd met drukte, verantwoordelijkheid en weinig echte rustmomenten, dan wordt dat je nieuwe normaal. Je lichaam leert om “aan” te blijven staan. Om spanning vast te houden. Om snel te schakelen. Als gevolg merk je dat je niet goed kunt doorademen, of dat je adem altijd een beetje hoog blijft, ook als je rustig zit. Dat gebeurt niet bewust. En het verandert ook niet door er alleen anders over na te denken.
Ademhaling is alleen niet iets waar je even voor kan gaan zitten, maar een heel chemisch proces.
→ lees hier meer over ademhaling.
Meer je best doen is niet de oplossing
Als je voelt dat je uit balans bent, kan je nog beter je best doen. Meer controle. Meer discipline. Nog scherper letten op wat je doet.
Alleen blijf je daarmee in hetzelfde patroon. Je lichaam verandert pas wanneer het iets anders gaat ervaren. Wanneer het merkt dat het niet constant hoeft te reageren zoals het gewend is. Dat er ruimte is om terug te schakelen, zonder dat er iets misgaat.
Dat vraagt tijd. En herhaling.
Ons brein heeft één taak en dat is jou in veiligheid houden, en kiest daarvoor altijd de weg van de minste weerstand. Alles wat moeite kost willen we het liefst zo ver mogelijk bij vandaan blijven, daarom is verandering zo moeilijk.
Als ons brein dan dus ook nog (onterecht) gaat reageren in ongemakkelijke situaties, is het helemaal moeilijk om iets nieuws aan te leren.
→ lees hier meer over bewustzijn
Waarom ik werk in een traject van 12 weken
Een lichaam dat zich jarenlang op een bepaalde manier heeft aangepast, verandert niet in een paar losse sessies. Wat nodig is, is dat je systeem stap voor stap iets anders gaat herkennen als normaal. Dat vraagt om momenten van bewustwording, maar vooral om herhaling in hoe je ademt, beweegt, herstelt en omgaat met spanning.
Daarom werk ik met mensen in een traject van 12 weken, verdeeld over 10 sessies.
Niet om zo lang mogelijk bezig te zijn, maar omdat het lichaam die tijd nodig heeft om daadwerkelijk te implementeren in het dagelijks leven. Zodanig dat verandering niet iets is wat je af en toe probeert, maar iets wat langzaam vanzelf ontstaat.
Wat er verandert, merk je in hoe je je voelt
De verandering zit niet in één groot moment waarop alles ineens anders is maar in hoe je lichaam aanvoelt in het dagelijks leven.
Dat je ’s nachts minder wakker wordt en dieper slaapt.
Dat je ademhaling rustiger is zonder dat je hem continu in de gaten houdt.
Dat spanning niet meer zo snel oploopt, of eerder voelbaar wordt waardoor het niet vastzet.
Dat je lichaam sneller herstelt na inspanning en minder lang “aan” blijft staan.
Het zijn subtiele verschuivingen, maar ze maken een groot verschil in hoe je je dag doorkomt.
Misschien herken je dit
Heb je zelf ook al veel geprobeerd?
Dat je weet dat het niet ligt aan inzet of discipline.
Je lichaam reageert “gewoon” anders dan je zou willen en dat je nu niet meer precies weet waar je moet beginnen om je lekkerder in je vel te voelen.
Dan zit het probleem waarschijnlijk niet in nog iets toevoegen maar in het opnieuw leren voelen hoe jouw lichaam eigenlijk functioneert, het weer veilig leren voelen en ervaren. Soms wel grenzen opzoeken om te merken dat je sterker bent dan je denkt.
Want daar zit echte groei.
